Rozbicie dzielnicowe (XII - XIV w.)

Tekst i ilustracje:
Przemysław Czapliński

Kontakt:

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Podbój Prus

Konrad Mazowiecki nadał Krzyżakom w dzierżawę ziemię Chełmińską i Michałowską w 1228 roku. Zakonnicy, wspólnie z Polskimi książętami rozpoczęli powolny podbój pogańskich terytoriów Prus. Kluczem do sukcesu Krzyżaków były ich zdobyte na Bliskim Wschodzie doświadczenia z taktyki wojennej i budowy twierdz. W Państwie Jerozolimskim spotykali się z sobą taktycy i inżynierowie z całej Europy, krajów Arabskich i potężnego Bizancjum. Doświadczenia z tych wojen wiele nauczyły Krzyżaków. Wykorzystali teraz swoje bliskowschodnie metody przeciwko nowym przeciwnikom nad Bałtykiem. Krzyżacy organizowali najpierw wyprawę wojskową, która niszczyła ośrodki lokalnego oporu. Następnie w jak najszybszym tempie budowali warowny zamek. Ceglane warownie Krzyżaków były wówczas najnowocześniejszymi budowlami tego typu w Europie.

Zamek krzyżacki w Kwidzyniu (Źródło ilustracji: Wikimedia)


Prusowie, przyzwyczajeni do zdobywania drewniano- ziemnych grodów, musieli być zaskoczeni wielkością i obronnością tych zamków. Ich plemiona były ponadto podzielone i skłócone ze sobą. Prusowie nie znali tylu technik wojennych, żyli bowiem w izolacji od Europy (przez fakt, że byli poganami). Osady Bałtów stanowiły łatwy łup dla rycerzy-mnichów. Krzyżaków dodatkowo wspierał potężny cesarz Niemiec, Polska i cały chrześcijański świat. Liczni rycerze z całej Europy przybywali na te „Północne krucjaty” by walczyć z poganami i odkupić swoje grzechy. Podbój, walki i powstania trwały pięćdziesiąt lat, nim ostatecznie państwo zakonne podbiło Prusy, by później stać się prawdziwym mocarstwem nad Bałtykiem. Za czasów Konrada Mazowieckiego nikt jednak nie wiedział i nie wyobrażał sobie nawet, do jak potężnych rozmiarów Państwo Zakonne rozrośnie się w przyszłości.

Mnich krzyżacki z XIV wieku (Źródło ilustracji: Wikimedia)