Mitologia Słowian

Tekst i ilustracje:
Przemysław Czapliński

Kontakt:

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Duchy wody lasu i wiatru

nna grupa słowiańskich demonów zamieszkiwała zbiorniki wodne.

(Źródło ilustracji: Wikimedia)


Były to wszelkiego rodzaju wodniki, utopce. Pochodzenie tych stworów miało być zróżnicowane. Część z nich to zieloni ludzie, niezwykłe istoty z wodorostami we włosach i o wyłupiastych oczach które rodzą się i żyją pod wodą. Część z nich – o wyglądzie bardziej przypominający rozkładające się trupy, albo blade dzieci o czerwonych włosach, to złośliwe dusze topielców, osób które znalazły śmierć w odmętach rzek, jezior i stawów. Czyhają oni na kąpiących się by chwycić ich za nogę lub rękę i wciągnąć na dno. Niektóre legendy o wodnikach mówią o tym, że posiadają one swoje mieszkania na dnie rzek. W siedzibach tych znaleźć można naczynia w których trzymają dusze zmarłych ludzi. Do demonów wodnych zaliczyć można także rusałki – magiczne istoty które pod postacią pięknych dziewczyn wabią chłopców nad brzegi rzek by później wciągnąć ich na dno.  W odległych lesistych częściach Rosji popularna była wiara w Leszych – królów lasu którym podlegać mają wszystkie zamieszkujące je zwierzęta. Takie wierzenia występowały jednak również w innych słowiańskich krajach.

(Źródło ilustracji: Wikimedia)

Przykładem leśnego demona jest na przykład Boruta z Łęczycy. To pogański władca puszczy, którego w późniejszym czasie zaczęto przedstawiać jak chrześcijańskiego diabła.

Osobna grupą przedchrześcijańskich wierzeń Słowian są duchy powietrza. Były to Płanetniki, Chmurniki, Obłoczniki. Duchy te potrafiły sprowadzać dobrą lub złą pogodę. Siedziały w wichrach, tornadach, wirach powietrznych, kierowały chmurami siedząc na nich i przeciągając obłoki linami. Jak więc widać świat wierzeń naszych przodków był bardzo bogaty. Wiara w główne bóstwa zaczęła zanikać po przyjęciu przez Polskę i inne słowiańskie kraje Chrześcijaństwa.  Wiara w dawne demony i istoty demoniczne przetrwała jednak bardzo długo, była żywa jeszcze na początku XX wieku.

(Źródło ilustracji: Wikimedia)