Jagiellonowie (XIV-XVI w.)

Tekst i ilustracje:
Przemysław Czapliński

Kontakt:

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Ludwik Węgierski

hełm z przełomu XIV i XV wieku

W czasach Kazimierza Wielkiego, dosyć duże znaczenie w Środkowej Europie miało Królestwo Węgierskie. Król Polski wszedł w sojusz z tym krajem, rycerze węgierscy nieraz wspierali Kazimierza w czasie jego wypraw wojennych.  Jednak w zamian, ostatni Piast zawarł z królem Węgier pewną umowę. Mówiła ona, że jeżeli  umrze, nie zostawiając na świecie potomka który mógłby odziedziczyć po nim tron Polski, to władzę w naszym kraju obejmie władca Węgier. Wkrótce więc po śmierci ostatniego z Piastów, na Wawel przyjechał z południa król Ludwik z panującej na Węgrzech dynastii Andegawenów. Ludwik Węgierski został koronowany na króla Polski  w katedrze Wawelskiej. Pod panowaniem jednego władcy znalazł się więc wówczas szeroki  obszar ziem, rozciągający się od Adriatyku po Morze Czarne i nieomal po Bałtyk. Również jednak Ludwik – podobnie jak jego poprzednik, nie miał męskich potomków. Król posiadał jednak córki. Aby zapewnić sobie ich panowanie na Polskim tronie Ludwik wydał dla Polskiego rycerstwa przywilej w słowackich Koszycach. Dokument ten, znany dziś jako przywilej koszycki, jest jednym z pierwszych w ciągu kilkunastu dużych przywilejów i praw nadawanych Polskiej szlachcie przez królów. Przywileje te złożyły się na podwaliny niezwykłego, demokratycznego ustroju i szlacheckiej wolności, jaki wkrótce wykształci się w naszym kraju. Rycerstwo powoli zyskiwało coraz więcej swobód i wpływu na władzę.

Grafika: hełm z przełomu XIV i XV wieku (Źródło: Wikimedia)